Afgesloten zoekroutes

Wie maanden zoekt, loopt makkelijk steeds weer tegen hetzelfde doodlopende spoor aan, en elke keer kost het uren om dat opnieuw te ontdekken. Een doorlopende lijst van afgesloten routes voorkomt dat. Stopt een zoeklijn, dan noteert de lijst hoe ver er werkelijk is gezocht en welke concrete gebeurtenis van buitenaf een nieuwe poging zou rechtvaardigen: nieuw archiefmateriaal, een betaalde bestelling of een bezoek. Op de pagina zien de drie soorten 'afgesloten' er hetzelfde uit, dus de lijst heeft alleen zin als ze die uit elkaar houdt.

De eerste soort is een uitgeputte bronlacune. Om na te gaan wie er van 1901 tot 1940 op de hoek woonde, is elk beschikbaar adresboek gelezen. Waar de straatlijst op een pagina niet te lezen was, zijn de achternamen van de bewoners opgezocht in de alfabetische namenlijst van het boek¹, en voor de jaren zonder editie levert de telefoongids bewijs over de bewoning in 1932, 1933 en 1937². Het adresboek vermeldt ook zelf waar het ophoudt: hele categorieën goedkope woningen werden er nooit in opgenomen³. Voor de jaren waarin geen editie verscheen, valt er vanachter een bureau in deze reeks niets meer te zoeken. Wat een terugkeer zou rechtvaardigen, staat in de vastgelegde voorwaarde voor een nieuwe poging. Die zegt niets algemeens over alle archieven die er misschien zijn.

De tweede soort is een route die nog openligt en alleen wacht op een bestelling of een bezoek. Het materiaal is beschreven en gevonden, maar nog niet in handen, omdat je voor een kopie moet betalen of het materiaal ter plaatse moet inzien. Acht vragen hebben uitdrukkelijk het oordeel 'alleen op bestelling', en zeven andere worden op dezelfde manier ingedeeld omdat ze als actie voor de eigenaar zijn aangemerkt. Een van die zeven, een vraag voor onderzoek ter plaatse, is of de fabriek ooit een fabrieksvergunning had. De gedigitaliseerde kranten zijn doorzocht en bevatten geen dergelijke kennisgeving voor nummer 169⁴, en de vergunningenreeks die daarover uitsluitsel zou geven is gevonden maar nooit gedigitaliseerd⁵ de vraag naar de fabrieksvergunning. Zelfs een studiezaal kan slechts een deel van die vraag beantwoorden. De bewaarde reeks loopt tot uiterlijk begin 1918 en de hinderwetstukken van 1918 tot in de jaren vijftig zijn verloren gegaan, dus een bezoek zou alleen de eerste jaren van de fabriek vastleggen en niets daarna.

Drie van de acht zijn gewoon een kwestie van kopen. De merkendossiers van de meubelfirma's liggen op papier in een nationaal archief, zijn nooit gedigitaliseerd en zouden daar ter plaatse moeten worden doorzocht⁶. Een luchtfoto van het blok uit 1952 zou als gelicentieerde kopie moeten worden besteld; de opname zou een zicht in zuidelijke richting langs de 's-Gravendijkwal moeten bieden, richting de Maastunnel, met op de voorgrond de panden aan de Rochussenstraat⁷. En wie nummer 169 in bezit had, is niet gedocumenteerd van omstreeks 1901 tot de verbouwing van het blok tot appartementen in 2009⁸; dat is alleen te achterhalen via de historische eigendomsregistratie van het Kadaster en de onderliggende akten de lacune in de eigendomsgeschiedenis. Geen van deze routes loopt dood. Voor elke route moet nog een aankoop worden gedaan of een dag in de studiezaal worden doorgebracht.

De overige regels vallen niet onder 'alleen op bestelling'. Het gegenereerde register deelt ze in als één begrensd negatief resultaat, één uitgeputte bronlacune, één reeks nog uit te voeren zoekacties, één die wacht tot de eigenaar een CAPTCHA heeft opgelost, tien antwoorden die al in huis zijn en drie resultaten die het project heeft binnengehaald. Vijftien van de 32 open vragen hebben nog geen uitdrukkelijk oordeel en zijn alleen op grond van status en kanaal ingedeeld, dus deze pagina mag niet de indruk wekken dat elke vraag is afgesloten of een voorwaarde voor een nieuwe poging heeft gekregen. Het register stuurt het werk, maar kan niet bewijzen dat een antwoord niet bestaat.